Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Η ευαίσθητη πανίδα του Ασπροποτάμου !

Η περιοχή Ασπροποτάμου με την πυκνή της βλάστηση και την σημαντική της πανίδα θα μπορούσε να είναι εθνικός δρυμός. Άλλωστε γίνονται προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση. Ήδη υπάρχει καταφύγιο θηραμάτων στο χωριό Στεφάνι και πεστροφογεννητικός σταθμός στο Κουκουφλή. Στα δάση της περιοχής απαντώνται αρκετά άγρια θηλαστικά, μεταξύ των οποίων βρίσκονται η αρκούδα, ο λύκος, ο λαγός, το ζαρκάδι, η αγριόγατα, το αγριοκάτσικο, η αλεπού και ο αγριόχοιρος που επιζούν παρά την ενοχλητική παρουσία των κυνηγών. Η εμφάνιση των αρκούδων γίνεται συχνά θέμα συζήτησης στις πλατείες των χωριών καθώς αυτές είτε πλησιάζουν σε πολύ κοντινή απόσταση από τα χωριά είτε όπως και οι λύκοι προξενούν ζημιές στους κτηνοτρόφους. 

Φωτογραφίες / copyright aspropotamos.org
 

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Τα Αγριολούλουδα του Ασπροποτάμου !

Η χλωρίδα της περιοχής είναι εξαιρετικά πλούσια. Οκτώ δάση Ελάτου, Οξυάς, Πεύκου και Δρυός (Κρανιάς, Δολιανών, Πολυθέας, Καλιρρόης, Στεφανίου, Κατάφυτου, Ανθούσας και Χαλικίου) αποτελούν το λεγόμενο Δασικό Σύμπλεγμα Ασπροποτάμου, ένα από τα ωραιότερα δασικά συμπλέγματα της χώρας. Σημαντική παρουσία έχουν οι Ιτιές που επιλέγουν τις όχθες του Αχελώου για να αναπτυχθούν ενώ επίσης συναντώνται η κρανιά, ο πλάτανος, η καρυδιά, η βελανιδιά, η κερασιά και η κορομηλιά. Ο κύριος θάμνος είναι ο κέδρος. Από τα βότανα ξεχωρίζουν το τσάι, το σαλέπι, η τσουκνίδα, η ρίγανη κ.α. Αρκετά από τα βότανα έχουν αποδεδειγμένες θεραπευτικές ιδιότητες. Τέλος εντυπωσιακά είναι κάποια άγρια άνθη που συναντά κανείς στην ευρύτερη περιοχή.
Φωτογραφίες : Τζιμ Λεβέντης / Aspropotamos.org


Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Τα πετρόχτιστα σπίτια του Ασπροποτάμου ! (μέρος Α΄)

Οι πέτρες είναι κάτι παραπάνω από άφθονες στην περιοχή του Ασπροποτάμου. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που το κύριο υλικό κατασκευής οικιών υπήρξε η πέτρα. Η συγκόλληση της πραγματοποιούνταν με ασβέστη και άμμο. Ο ασβέστης έβγαινε από το κάψιμο λίθων στις διάφορες ασβεσταρίες των χωριών. Οι χτίστες ήταν κυρίως Ηπειρώτες από χωριά όπως το Μιχαλίτσι και τα Πράμαντα. Στα συνάζια πάνω από τα κουφώματα χρησιμοποιούνταν κεδρόξυλα λόγω της αντοχής τους. Στη μεριά της κύριας εισόδου υπήρχαν κενά στις δυο πλευρές όπου έμπαινε το ξύλο που ασφάλιζε την πόρτα. Tο πάχος των τοίχων άγγιζε τα 60 εκατοστά. Οι λόγοι που επέβαλαν τους παχύς τοίχους ήταν πρώτον η ανάγκη προστασίας από το κρύο και τη ζέστη και δεύτερον η ανάγκη αντοχής του βάρους της σκεπής των σχιστολιθικών πλακών. Οι σκεπές αποτελούνταν από κορμούς ελάτου και από πλάκες. Σα υλικά μεταφέρονταν με άλογα ακολουθώντας τα μονοπάτια των χωριών. Η τοποθέτηση των πλακών απαιτούσε έμπειρους και περίτεχνους τεχνίτες οι οποίοι προέρχονταν
κυρίως από την Ήπειρο.

Οι οικίες αποτελούνταν από το ανώγι, το κατώγι, το κελάρι και η γωνιά. Σο ανώγι ήταν  κυρίως χώρος υποδοχής των επισκεπτών. στη γωνιά υπήρχε το τζάκι, ο γίκος και ο μισιντρές
(ντουλάπα) και χρησιμοποιούνταν ως υπνοδωμάτιο. Το κελάρι χρησίμευε ως χώρος αποθήκευσης τροφίμων είτε αγορασμένων είτε παραγομένων από την οικογένεια. Τα αρχοντικά καταλάμβαναν περισσότερο χώρο και όγκο, επίσης περιελάμβαναν μπαλκόνια ή προεξέχοντα τμήματα. Τέλος πολλά από αυτά περιελάμβαναν εντυπωσιακές εξώπορτες.

Σήμερα σώζονται αρκετά παραδοσιακά σπίτια στην περιοχή,τα οποία προκαλούν θαυμασμό. 

Ακολουθεί σχετικό αφιέρωμα με φωτογραφικό υλικό του aspropotamos.org. 

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Δημήτρης Γκαντέλος - Ο γητευτής της πέτρας του Ασπροποτάμου !

Με την ερήμωση των ορεινών χωριών, χάθηκαν όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες στο χτίσιμο της πέτρας και από τότε κανείς νέος Έλληνας δεν θέλησε να μάθει την τέχνη του κτίστη. Ο Δημήτρης Γκεντέλος από το χωρίο Χαλίκι Ασπροποτάμου συνεχίζει σε πείσμα των καιρών αυτή την τέχνη αιώνων.


Τώρα ήρθε η εποχή που τελείωσαν τα τούβλινα σπίτια με τους άσπρους σοβάδες και πρέπει να ομορφύνουμε την ασχήμια αυτή χρησιμοποιώντας την πέτρα.




Με τα έργα του Δημήτρη, το χωρίο παίρνει πλέον μια άλλη μορφή κοιτώντας με νόημα το ένδοξο αρχιτεκτονικό του παρελθόν.